Koniec a za razem początek

Straciłam pracę. utrata pracy to wielkie nieszczęście. Moje zarobki bardzo się liczyły w dochodach rodziny. Ogarnął mnie strach, który nie pozwalał spać. Nerwowo liczyłam pieniądze i gorączkowo zastanawiałam się co będzie pod koniec miesiąca, gdy już nie dostanę pensji. Podejmowałam gwałtowne starania, by znaleźć jakąkolwiek pracę, co z reguły kończyło się fiaskiem. Musiałam nawet skorzystać z pomocy psychologa. Wiele się wtedy nauczyłam. Przede wszystkim tego jak najszybciej wrócić do równowagi psychicznej. Jest to bardzo trudne, ale absolutnie konieczne. Zamiast się miotać trzeba zacząć działać rozsądnie. Najpierw chłodno ocenić własne umiejętności, potem szukać pomocy w urzędach i organizacjach, które udzielają jej bezrobotnym. Poddanie się takiemu osadowi pozwoli uzyskać rzetelną odpowiedź na kilka podstawowych pytań: jakie są moje kwalifikacje, jaki ewentualnie kurs poszerzyłby je na tyle, aby sprostać nowej pracy. W jakiej innej całkiem nowej dziedzinie mogłabym zacząć pracować. Ja powoli zaczęłam stawać na nogi.